Traksiyon Bronşektazisi Nedir? Belirtileri, Nedenleri ve Tedavisi

Traksiyon bronşektazisi, hava yollarını çevreleyen akciğer parankiminin fibrozis sonucu sertleşip büzüşmesi neticesinde bronşların kalıcı ve geri dönüşümsüz şekilde genişlemesidir. İlerleyici interstisyel akciğer hastalıklarına ikincil olarak gelişen bu tablo; inatçı kronik öksürük, pürülan balgam üretimi ve eforla artan nefes darlığı belirtileriyle kendini gösterir. Bağ dokusu hastalıkları, geçirilmiş tüberküloz veya çevresel faktörlere bağlı gelişen doku yıkımı, bu hastalığın ana nedenleri arasındadır. Tanı alan hastalarda tedavi yaklaşımı, altta yatan doku hasarının yönetimi, göğüs cerrahisinin minimal invaziv rezeksiyon teknikleri ve ileri evre vakalarda bilateral akciğer transplantasyonu gibi kapsamlı klinik yöntemlerin kombinasyonu ile başarıyla şekillenmektedir.

Traksiyon bronşektazisi nedir ve akciğerlerimizde nasıl bir değişim yaratır?

Akciğerin iç yapısı, soluduğumuz havanın kan damarlarıyla buluştuğu mikroskobik hava keseciklerinden ve onları çevreleyen destek dokularından oluşur. Tıp dilinde interstisyum olarak adlandırılan bu destek dokusu, akciğerin bir nevi iskeletidir. Traksiyon bronşektazisi, doğrudan hava yollarının kendi içsel bir hastalığından ziyade, bu destek dokusunda meydana gelen olayların ikincil bir sonucudur. Hastalığın gelişim mekanizmasını anlamak için akciğerde oluşan yara izlerini (fibrozis) göz önünde bulundurmak faydalı olabilir. Vücudumuzun herhangi bir yerinde derin bir yara iyileşirken doku nasıl büzüşüp etrafındaki deriyi çekerse, akciğer içindeki sertleşen dokular da benzer bir büzüşme eğilimi gösterir. Bu büzüşme, etrafta bulunan ince hava yollarını dışarıya doğru güçlü bir şekilde çeker. Bu çekme kuvvetine tıpta traksiyon adı verilir.

Sürekli devam eden bu dışa doğru çekilme, hava yollarının duvarındaki kas ve kıkırdak yapının zamanla zayıflamasına, esnekliğini yitirmesine ve kalıcı olarak genişlemesine yol açabilir. Genişleyen bu yollar artık kendini temizleme yeteneğini büyük oranda kaybeder. Sağlıklı bir akciğerde mikroskobik tüycükler balgamı ve yabancı maddeleri yukarı doğru süpürerek temizlerken, yapısı bozulan bu genişlemiş alanlarda sekresyonlar birikmeye başlar. Biriken bu sıvılar bakteriler için oldukça elverişli bir yerleşim alanı yaratır. Vücudun savunma sistemi, özellikle nötrofil adı verilen hücreler, bu bölgedeki bakterilerle savaşmak için yoğun bir şekilde akciğere hücum eder. Ancak bu hücresel savunma sırasında salgılanan bazı güçlü enzimler, bakterilerin yanı sıra hastanın kendi akciğer dokusuna da zarar verebilir. Bu durum iltihaplanma, doku hasarı, daha fazla sertleşme ve dolayısıyla daha fazla genişleme şeklinde ilerleyen, kendi kendini besleyen bir döngü yaratır.

Traksiyon bronşektazisi oluşumuna zemin hazırlayan temel nedenler nelerdir?

Bu tablonun ortaya çıkmasında genellikle akciğerin süngerimsi yapısını yaygın olarak etkileyen ve dokunun sertleşmesine neden olan altta yatan başka hastalıklar başrol oynar. Nedeni bilinmeyen ve akciğerde ilerleyici bir sertleşme ile karakterize olan idiyopatik pulmoner fibrozis, bu durumun en sık görülen hazırlayıcı faktörlerinden biri olarak kabul edilir. Bu hastalıkta akciğer dokusu zamanla yara benzeri sert bir yapıya dönüştüğü için çevresindeki hava yollarını mekanik olarak çeker.

Bir diğer önemli etken grubu ise vücudun bağışıklık sisteminin hatalı bir şekilde kendi sağlıklı hücrelerine saldırdığı sistemik romatolojik hastalıklardır. Romatoid artrit, skleroderma veya ileri evre sarkoidoz gibi bağ dokusu hastalıkları, sadece eklemleri veya cildi değil akciğerleri de hedef alabilir. Akciğer dokusunda başlayan bu otoimmün iltihaplanma, zamanla yerini sertleşmiş dokulara bırakır ve bu da çekilmeye bağlı bronş genişlemelerini tetikleyebilir.

Geçmiş yıllarda geçirilmiş ağır akciğer enfeksiyonlarının bıraktığı hasarlar da ciddi bir zemin oluşturabilir. Özellikle tüberküloz (verem) gibi yıkıcı hastalıklar iyileştiğinde bile, akciğerin genellikle üst kısımlarında derin yara izleri bırakabilir. Bu izler büzüştükçe hava yollarında yapısal bozulmalara yol açabilir. Ayrıca solunan zararlı kimyasallar, uzun yıllar devam eden sigara kullanımı veya mesleki olarak uzun süre maruz kalınan inorganik tozlar (örneğin asbest veya silika) akciğerin doğal yapısını bozarak yıllar içinde bu çekilme kuvvetlerinin oluşmasına katkıda bulunabilir.

Akciğerlerde gelişen traksiyon bronşektazisi türleri yapısal olarak nasıl sınıflandırılır?

Hastalığın ilerleyiş hızı ve akciğer dokusundaki tahribatın boyutuna bağlı olarak hava yollarında birbirinden farklı fiziksel bozulmalar gözlemlenebilir. Çekilen radyolojik görüntülerde hava yollarının aldığı şekle göre yapılan sınıflandırma, sürecin ne kadar ilerlediğini anlamak açısından genellikle klinisyenlere yol gösterici olmaktadır. Yapısal bozulmanın boyutlarına göre tanımlanan başlıca formlar şunlardır:

• Silendirik form
• Variköz form
• Sakküler form

Silendirik form, hava yollarının dışarıdan gelen çekme kuvvetinden etkilenmeye başladığı ilk ve görece daha hafif aşama olarak değerlendirilebilir. Normal şartlarda hava yolları akciğerin uç noktalarına doğru ilerledikçe yavaş yavaş daralarak bir ağaç dalı gibi incelmelidir. Ancak silendirik formda, bu incelme kaybolur ve hava yolları bir tüp veya boru şeklinde aynı kalınlıkta uzamaya devam eder. Çevre dokudaki sertleşme henüz bronşun şeklini çok dramatik ölçüde bozmamıştır ancak esneklik kaybı başlamıştır.

Variköz form, hastalığın bir miktar daha ilerlediğine işaret edebilir. Hava yollarındaki çekme kuvvetleri düzensizleştiği için bronş duvarının kıkırdak ve kas desteği bazı yerlerde çökerken bazı yerlerde genişlemeye devam eder. Bu durum radyolojik görüntülerde tıpkı bacaklardaki varisli damarlara benzeyen, boğum boğum, darlıklı ve genişlemeli düzensiz bir yapı olarak karşımıza çıkar.

Sakküler form ise hava yollarının yapısının ileri derecede bozulduğu durumları tanımlamak için kullanılır. Bronşlar artık tüp şeklindeki yapısını tamamen kaybederek balonlaşmış, üzüm salkımını andıran geniş keselere dönüşmüştür. İşlevini büyük ölçüde yitiren bu keseciklerin içi genellikle temizlenemeyen balgam ve iltihaplı sıvılarla dolma eğilimindedir, bu da kronik enfeksiyonların devamlılığına ciddi bir zemin hazırlar.

Günlük yaşantıda hastaların karşılaştığı traksiyon bronşektazisi belirtileri nelerdir?

Akciğerin temel anatomisinin bozulması ve kendini temizleme mekanizmasının işlemez hale gelmesi, hastaların günlük yaşantılarını ve efor kapasitelerini derinden etkileyen semptomlar dizisini beraberinde getirebilir. Vücut, hava yollarında biriken ve normal yollarla atılamayan iltihaplı sekresyonları dışarı atabilmek için yoğun bir çaba sarf eder. Akciğerin sertleşmesi nedeniyle oksijenin kana geçişinde yaşanan zorluklar da hastanın efor toleransını doğrudan düşürür. Bu süreçte kişilerin klinik tablosuna yansıyabilecek temel şikayetler şu şekilde sıralanabilir:

• İnatçı ve genellikle balgamlı öksürük
• Sarı veya yeşil renkli yoğun sekresyon çıkarımı
• Giderek artan nefes darlığı
• El ve ayak parmak uçlarında genişleme (çomak parmak)
• Açıklanamayan kilo kaybı ve halsizlik
• Sık tekrarlayan alt solunum yolu enfeksiyonları
• Soluk alıp verme sırasında göğüsten gelen ince sesler

Özellikle nefes darlığı, başlangıçta sadece merdiven çıkarken veya hızlı yürürken hissedilirken, akciğer dokusundaki sertleşme ve hava yollarındaki hasar ilerledikçe istirahat halindeyken bile kişiyi rahatsız edecek boyutlara ulaşabilir. Kanda dolaşan oksijen miktarının kronik olarak düşük seviyelerde seyretmesi, zamanla parmak uçlarındaki yumuşak dokunun genişlemesine ve tırnak yatağının bombeli bir şekil almasına neden olabilir. Ayrıca hastanın doktor muayenesi sırasında, özellikle nefes alma işleminin sonlarına doğru stetoskopla duyulan ve dokuların gerilmesine bağlı olarak ortaya çıktığı düşünülen yüksek frekanslı bazı spesifik solunum sesleri de tanıyı destekleyici bulgular arasında yer alabilir. Vücudun sürekli bir inflamasyonla mücadele etmesi ise metabolizmayı yorarak uzun vadede halsizlik ve kilo kaybı gibi sistemik etkilere yol açabilir.

Tıbbi görüntüleme yöntemleriyle traksiyon bronşektazisi tanısı nasıl konulmaktadır?

Solunum sıkıntısı ve inatçı öksürük şikayetleriyle başvuran hastaların değerlendirilmesinde, fizik muayene ve klinik öykü oldukça değerli bilgiler sunsa da kesin bir değerlendirme yapabilmek için akciğerin iç yapısının çok detaylı bir şekilde görüntülenmesi gerekmektedir. Günümüzde bu amaçla kullanılan en ayrıntılı ve yol gösterici yöntemlerden biri Yüksek Çözünürlüklü Bilgisayarlı Tomografi uygulamalarıdır. Geçmişte hastaları oldukça zorlayan kontrast maddeli eski yöntemlerin yerini alan bu modern taramalar, akciğerin mikroskobik düzeydeki değişimlerini adeta haritalandırır.

Radyolojik değerlendirme sırasında klinisyenler belirli anatomik oranları dikkatle incelerler. Normal bir anatomide, bir hava yolunun (bronş) çapı ile onun hemen yanından seyreden kan damarının (arter) çapı birbirine oldukça yakındır. Ancak traksiyon bronşektazisinde hava yolları dışarıdan gelen çekme kuvvetleriyle normalin çok ötesinde genişlediği için, bu oran hava yolu lehine belirgin şekilde bozulur. Hava yolunun çapı damarın çapını bir buçuk katından fazla aştığında bu durum anlamlı bir genişleme olarak değerlendirilebilir.

Bunun yanı sıra normal bir akciğerde en dış zarlara (plevraya) yaklaşıldıkça hava yolları o kadar incelir ki tomografide görülmeleri neredeyse imkansız hale gelir. Fakat traksiyon mekanizmasının yarattığı kuvvetli gerilim, bu yolları akciğerin en dış sınırlarında bile kalın tüpler halinde görünür kılar. Çevre dokuda yara izlerini andıran ağsı yapılar ve bal peteği görünümündeki küçük deliklerin varlığı da altta yatan sertleşmenin (fibrozisin) en güçlü görsel kanıtları olarak değerlendirilir.

Tanı sürecinde cerrahi yaklaşımlar traksiyon bronşektazisi için neden önemlidir?

Radyolojik görüntüler hava yollarındaki bozulmayı tüm çıplaklığıyla gözler önüne serse de akciğerdeki sertleşmeye (fibrozis) neden olan altta yatan esas hastalığın ne olduğunu sadece tomografiye bakarak söylemek her zaman mümkün olmayabilir. Her akciğer sertleşmesinin moleküler yapısı, hücresel kaynağı ve dolayısıyla uygulanacak ilaç tedavisi birbirinden farklılık gösterebilir. Bu ayrımı en doğru şekilde yapabilmek ve hücresel düzeyde tanıyı netleştirmek için çoğu zaman o bölgeden doku örneği alınmasına ihtiyaç duyulabilir.

Ağızdan veya burundan girilerek uygulanan standart bronkoskopi işlemleriyle alınan parçalar genellikle çok küçük kalabilir veya işlem sırasında doku ezilebildiği için patolojik incelemede beklenen net sonuçları vermeyebilir. Bu aşamada, hücresel tanıyı en az hata payıyla koyabilmek amacıyla göğüs cerrahisi teknikleri devreye girebilir. Kapalı cerrahi yöntemlerle yapılan akciğer biyopsileri, hastalıklı dokunun en yoğun olduğu bölgelerden yeterli büyüklükte ve yapısı hiç bozulmamış sağlam parçalar alınmasına olanak tanır. Alınan bu ideal örnekler, patoloji uzmanlarına hastalığın türünü belirlemede büyük bir avantaj sağlayarak, hastanın yıllarca kullanacağı medikal tedavinin en doğru şekilde planlanmasına temel oluşturabilir.

Cerrahi operasyon öncesinde traksiyon bronşektazisi hastaları için hangi hazırlıklar yapılır?

Ameliyat kararı alınması halinde, göğüs cerrahisi rezeksiyonlarının başarısı büyük ölçüde titizlikle yürütülen ameliyat öncesi hazırlık sürecine bağlıdır. Akciğer dokusunun bir kısmının veya tamamının çıkarılması bedende majör bir değişiklik yaratacağı için hastanın solunum kapasitesi, kalp sağlığı ve genel direnci detaylı bir konsey süzgecinden geçirilir. Bu hassas süreçte operasyon riskini en aza indirmek ve iyileşme sürecini desteklemek amacıyla uygulanan temel hazırlık adımları şu şekildedir:

• Solunum fonksiyon testleri ile akciğer hacminin ölçülmesi
• Karbonmonoksit difüzyon kapasitesi (DLCO) değerlendirmesi
• Kardiyolojik efor ve ritim incelemeleri
• Balgam kültürü analizi ile enfeksiyon türünün saptanması
• Hedefe yönelik ve çoklu antibiyotik kullanımı
• Bronkoskopik inceleme ile hava yolu kontrolü

Bu hazırlıklardan enfeksiyon kontrolü adımı bilhassa kritik bir öneme sahiptir. Genişleyen hava yollarında yuvalanan bakterilerin cerrahi sırasında veya sonrasında yayılmasını engellemek amacıyla operasyondan haftalar önce agresif antibiyotik rejimleri başlanabilir. Ameliyattan hemen önce ise hastanın solunum yollarına ışıklı bir kamera sistemiyle (bronkoskopi) girilerek içeride ameliyatı zorlaştıracak yoğun bir sekresyon veya tıkaç olup olmadığı mutlaka kontrol edilebilir.

Hangi durumlarda traksiyon bronşektazisi için cerrahi müdahale güçlü bir gereklilik haline gelir?

Traksiyon bronşektazisi genellikle akciğeri yaygın olarak tutan sistemik bir sürecin parçası olduğu için her hastada ilk seçenek cerrahi operasyon olmayabilir. Ancak hastalığın ilerleyişi sırasında gelişen bazı spesifik komplikasyonlar, hayat kalitesini dayanılmaz hale getirebilir veya doğrudan yaşamı tehdit eden acil tablolar yaratabilir. Bu gibi durumlarda cerrahi müdahale seçenekleri öncelikli olarak değerlendirmeye alınabilir.

En sık karşılaşılan cerrahi yönelim nedeni, hastaların uygulanan onca ilaç tedavisine, yoğun fizyoterapiye ve tekrarlayan antibiyotik kürlerine rağmen şifa bulamamasıdır. Akciğerdeki tahrip olmuş bölge artık kendi başına sürekli bir mikrop üretim merkezi haline gelmişse ve hastanın normal bir yaşantı sürmesine izin vermiyorsa, o hastalıklı dokunun vücuttan uzaklaştırılması güçlü bir seçenek olabilir.

Daha acil ve hayati risk taşıyan bir diğer durum ise masif kanamalardır (hemoptizi). Genişlemiş ve iltihaplanmış hava yollarının çevresinde zamanla yeni ve normalden daha yüksek basınca sahip kan damarları oluşabilir. Şiddetli öksürük krizleri veya enfeksiyonun damar duvarını aşındırması sonucu bu damarlar aniden çatlayarak hava yollarının kanla dolmasına yol açabilir. Bu durum hasta için boğulma tehlikesi yaratabileceği için medikal yöntemlerle durdurulamayan yoğun kanamalarda hastalıklı bölgenin hızla cerrahi olarak çıkarılması hayat kurtarıcı bir yaklaşım olarak benimsenebilir.

Günümüzde göğüs cerrahisinde traksiyon bronşektazisi tedavisi için hangi modern yöntemler kullanılmaktadır?

Hastalıklı akciğer dokusunun çıkarılması kararlaştırıldığında uygulanan temel işlem “rezeksiyon” olarak adlandırılır. Eskiden bu tarz majör operasyonlar göğüs kafesinin geniş kesilerle açıldığı ve kaburgaların aralandığı açık torakotomi yöntemleriyle gerçekleştirilirken, günümüzde teknolojinin tıbba entegrasyonu sayesinde minimal invaziv (kapalı) yöntemler ağırlık kazanmış durumdadır. Amaç her zaman enfeksiyon kaynağı olan tahrip olmuş lobu veya segmenti vücuttan tam ve eksiksiz bir şekilde uzaklaştırmaktır.

Video yardımlı torakoskopik cerrahi (VATS) olarak bilinen yöntemler operasyon bölgesine kaburgaların arasından açılan küçük kesilerden bir kamera ve ince uzun aletler gönderilerek işlemin gerçekleştirilmesine olanak tanır. Son yıllarda sadece tek bir küçük kesi kullanılarak yapılan (uniportal VATS) uygulamalar, cerrahi travmayı oldukça düşük seviyelere çekebilmektedir. Kasların kesilmemesi ve kaburgaların zorlanmaması, hastanın nefes alıp verirken duyduğu mekanik acıyı büyük ölçüde hafifletebilir.

Bir diğer gelişmiş teknoloji olan robotik cerrahi sistemleri (RATS), özellikle çok sayıda yapışıklığın bulunduğu ve anatomik yapıların hastalık nedeniyle birbirine girdiği karmaşık vakalarda cerrahın işini oldukça kolaylaştırabilmektedir. Cerrahın bir konsol üzerinden yönettiği yüksek hareket kabiliyetine sahip robotik kollar, üç boyutlu ve yüksek çözünürlüklü görüntüleme altında en ince doku ayrımlarının dahi güvenle yapılmasına olanak tanıyabilir. Bu modern yaklaşımlar, açık ameliyatlara kıyasla komplikasyon oranlarını genellikle azaltmayı ve hastanın taburcu olma süresini kısaltmayı amaçlamaktadır.

Ameliyat sonrası dönemde traksiyon bronşektazisi iyileşme süreci nasıl yönetilir?

Rezeksiyon operasyonları modern yöntemlerle daha güvenli hale gelmiş olsa da akciğer ameliyatları sonrası iyileşme süreci, hastanın ve sağlık ekibinin uyum içinde çalışmasını gerektiren hassas bir süreçtir. Hedeflenen temel durum operasyon sonrası akciğerin en kısa sürede genişlemesini sağlamak ve kalan dokudaki sekresyonların birikerek yeni bir enfeksiyona yol açmasını önlemektir. Bu amaçla ameliyat sonrası erken dönemde uygulanan destekleyici yöntemler şu şekilde sıralanabilir:

• Yoğun solunum fizyoterapisi
• Yatak içi ve dışı erken mobilizasyon (hareketlendirme)
• Triflow (solunum egzersiz cihazı) ile derin nefes egzersizleri
• Vakumlu göğüs tüpü takibi ve bakımı
• Etkin yara yeri ağrı yönetimi
• Yeterli hidrasyon (sıvı desteği) sağlanması

Ameliyat edilen taraftaki akciğer, ağrıya bağlı yüzeyel solunum nedeniyle tam kapasite havalanamayabilir. Bu durumu önlemek için hastalara güçlü öksürme teknikleri öğretilir. Akciğer içindeki sızıntıları ve kaçak havaları dışarı almak amacıyla yerleştirilen göğüs tüpleri, sıvı ve hava kaçağı bitene kadar yakından takip edilir ve durum stabil hale geldiğinde ağrısız bir şekilde çıkarılabilir. Düzenli fizyoterapi, hastaların çoğunun ameliyattan birkaç gün sonra normal hayatlarına adapte olmaya başlamasına önemli ölçüde destek verebilir.

İleri evre traksiyon bronşektazisi tablolarında akciğer nakli süreci nasıl işler?

Hastalığın sadece lokalize bir bölgeyi değil her iki akciğerin büyük bir kısmını kapladığı ve doku sertleşmesinin son evreye ulaştığı tablolarda ne yazık ki bölgesel cerrahi müdahaleler (rezeksiyon) uygulanamayabilir. Çünkü hastalıklı alanlar alındığında geride kalan sağlıklı akciğer dokusu hastanın hayatta kalmasına veya efor sarf etmesine yetecek solunum kapasitesini sağlayamayacak durumda olabilir. Bu tarz durumlarda tıbbın hastalara sunabildiği en ileri düzey yaklaşım akciğer nakli (transplantasyon) sürecidir.

Özellikle solunum fonksiyon testlerinde hayati kapasitenin kritik seviyelerin altına düştüğü ve hastanın ev tipi oksijen cihazlarına dahi yanıt veremez hale geldiği durumlarda, hastalar organ nakli bekleme listeleri için değerlendirmeye alınabilir. Bu hastalar için genellikle her iki akciğerin birden değiştirilmesi (bilateral akciğer nakli) yaklaşımı tercih edilebilir. Akciğer nakli, bağışıklık baskılayıcı ilaçların ömür boyu kullanımını gerektiren oldukça meşakkatli bir yolculuk olsa da son evre solunum yetmezliği yaşayan uygun adaylar için nefes alabilme özgürlüğünü yeniden kazandırmayı vadeden, genellikle umut verici bir seçenek olarak değerlendirilmektedir.

Cerrahi dışında traksiyon bronşektazisi ile mücadelede kullanılabilecek destekleyici yaklaşımlar nelerdir?

Hastaların büyük bir kısmı cerrahi süreçler için uygun aday olamayabilir veya hastalığın seyri gereği operasyon planlanmadan önce uzun süreli destekleyici tedaviler gerekebilir. Özellikle akciğer dokusundaki sertleşmeyi durdurmak veya yavaşlatmak amacıyla geliştirilen anti-fibrotik moleküller, hücresel düzeyde yara izi oluşum mekanizmalarını baskılayarak hastalığın hızlı ilerleyişini yavaşlatmaya oldukça yardımcı olabilir. İlaçların yanı sıra hastaların genel kondisyonunu artırmak ve nefes darlığı hissiyle başa çıkmalarını sağlamak amacıyla uygulanan diğer yöntemler şunlardır:

• Anti-fibrotik ilaç kullanımı
• Mide asidini baskılayan reflü tedavileri
• Ev tipi oksijen cihazları ile sürekli oksijen desteği
• Pulmoner rehabilitasyon programları
• Özel solunum kası güçlendirme egzersizleri
• Bağışıklığı destekleyici beslenme programları

Pulmoner rehabilitasyon, hastaların sadece fiziksel kapasitelerini artırmakla kalmayıp, akciğerlerin daraldığı durumlarda nefes alma verimliliğini maksimize etmeyi öğreten çok değerli bir eğitim ve egzersiz bütünüdür. Aynı zamanda akciğer sertleşmesini tetikleyebilecek olan mide asidinin yemek borusundan solunum yollarına kaçmasını (reflü) engellemek amacıyla uygulanan mide koruyucu tedaviler de akciğer hasarının sınırlanmasına büyük ölçüde katkı sağlayabilir. Tüm bu çok yönlü yaklaşımlar, hastalığı belki tek bir hamleyle ortadan kaldırmasa da hastaların günlük yaşama katılım oranlarını artırmayı ve solunum sıkıntılarını yönetilebilir bir seviyede tutmayı hedeflemektedir. Hastalıkla mücadelede erken farkındalık ve düzenli hekim takibi, sürecin en güvenli şekilde yürütülmesinin temel anahtarıdır.

Sıkça sorulan sorular

Prof. Dr. Alper Fındıkçıoğlu

Prof. Dr. Alper Fındıkcıoğlu, İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi mezunu olup göğüs cerrahisi ihtisasını Dr. Siyami Ersek Hastanesi’nde tamamlamıştır. Akademik kariyerine 2005 yılında Başkent Üniversitesi’nde başlamış; 2014’te doçent, 2022’de profesör unvanını almıştır. Akciğer kanseri, göğüs duvarı hastalıkları ve minimal invaziv cerrahi konularında geniş deneyime sahiptir. 2024 yılından itibaren mesleki çalışmalarını Acıbadem Hastanesi’nde sürdürmektedir.